Zycie na stepach

Najwazniejszy etap zmiany lasow na stepy i rowniny porosniete trawa sie stal 25 milionow lat temu. V tych czasach tez sie zaczal zmieniac Eohippus na dzisiejszego konia. Zwierze sie stalo szybsze, wieksze, jego zeby sie zaczely zmieniac a palce na nogach zrastaly az kon w koncu biegal tylko na jednym palcu zakonczonym mocnym kopytem.

Zycie w stepach ale nie bylo dla konia latwe. Na tych trawiastych rowninach konie nie zyly samotne, ale s innymi zwierzetami, ktorym bardzo kon smakowal. Konie nie mialy w sumie zdnej obrony. Staly sie szybsze, ale co bylo ich 60 km na godine, ktore osiagaly w porownaniu z kotami ktore czesto biegaly powyzej setki. Dla konia pozostalo tylko jedyne rozwiazanie - polaczyc sie. Wiecej oczy wiecej widzi, wiecej uszy wiecej slyszy. Wtedy sie rozpoczelo tworzenie stad.

Stado mialo wyrazne podzialy. Przywodca byl najmocniejszy samiec, pozniej tu byly trzy az cztery klacze z zrebakami do jednego roku i kilka mlodszych klaczy i ogierow. Rola ogiera bylo chronic swoja "rodzine" przed drapieznikami, innymi ogierami i starac sie o mlode. Jesli przywodca sie zestarzal albo oslabl, stado przejal inny samiec. W stadzie tez byla najstarsza i najbardziej doswiadczona klacz, ktora prowadzilo stado w ucieczce jesli dostala taka zachete od przywodcy. Na miejscu pozostawal tylko on i walczyl. Mlode konie opuszczaly stado w wieku okolo czterech lat. Musialy potem odejsc na step, gdzie tworzyly mlode grupy i oczekiwaly na okazje uzyskac wlasny harem.

Konie czy slonie

Konie konmi, ale tu cos wyjatkowego na temat hodowli sloni u naszych poludniowych sasiadow. W latach 1933-1965 przeszlo praskim ZOO 5 sloni. Cztery slonie z Azji i jeden slon z Afryki. Od roku 1966 ZOO w Pradze uwitalo 9 sloni z tego bylo 5 z Azji i 4 z Afryki.
Troche wiecej na temat tych ciekawych zwierzatek po czesku polecam tutaj.
A kazdemu kto ma mozliwosc byc troche dluzej w Pradze polecam odwiedzic i miejscowy ogrod zoologiczny. Po wielkiej powodzi szybko sie postawil na nogi i dzisiaj pokazuje jeszcze wiecej ciekawych pawilonow dostosowanych jak to tylko mozliwe do wymagan roznych zwierzat.

Pelnej krwi angielskie konie

Rasa konia domowego byla wyhodowana w Anglii, oficjalnie zostala uznana w 1793 r., w którym została wydana pierwsza księga stadna tej rasy (General Stud Book).Z informacji zawartych w księdze wynika, że do powstania tej rasy użyto łącznie 174 ogierów, w tym 89 pełnej krwi arabskiej oraz ok. 100 klaczy ze stajni królewskich, o nie ustalonej przynależności rasowej, przypuszczalnie jednak były wśród nich klacze zimnokrwiste. Największy wpływ na powstanie rasy miały 3 ogiery orientalne, uznane za jej protoplastów - Darley Arabian - koń arabski, Byerley Turk - koń turkmeński oraz Godolphin Barbkon berberyjski.

Kształtowanie rasy zapoczątkowano około połowy XVII w., w wyniku rozmaitych twórczych kojarzeń rodzimych kuców z końmi orientalnymi, fryzyjskimi i zimnokrwistymi. W sprzyjającym klimacie Wysp Brytyjskich zapewniającym długotrwały sezon pastwiskowy zaczęto uzyskiwać konie, które poddawane były stałym próbom szybkości na torach wyścigowych i selekcji pod kątem szybkości w galopie. Do dalszego rozpłodu używano głównie koni, które odniosły zwycięstwo w wyścigach. W rezultacie powstała rasa najszybszych na świecie koni, pokonujących dystans 1 km w niecałą minutę.

Angielskie konie pełnej krwi osiągają wysokość w kłębie 158-170 cm, odznaczają się długą szyją, długim, wysokim kłębem, długim zadem, ukośnie ustawionymi długimi łopatkami i długimi kończynami, posiadają szybką przemianę materii i duży temperament. Umaszczenie głównie gniade lub kasztanowate, siwe i kare rzadziej spotykane. Angielskie konie pełnej krwi używane są do poprawiania innych ras koni, przyczyniły się także do powstania szeregu nowych ras.

Ratunek hucułów

W 1979 roku resort rolnictwa przyznał hucułom status ginącego reliktu przyrody i przyjął program ochronny tej rasy będącej - jak to określono - "dorobkiem kultury narodowej", który uchronił ją przed wymarciem.

Od połowy lat osiemdziesiątych hodowlą konia huculskiego zajmuje się Włodzimerz Kario. Postanowił on odejść od polityki "taniego hucuła". Na Zachodzie wraz z rozwojem rekreacyjnego wykorzystania koni pojawiła się moda na tzw. konie rodzinne (do jazdy dla dzieci, do małego zaprzęgu itp.). W. Kario wykreował nowy image konia huculskiego , jako polskiego konia rodzinnego nadającego się doskonale do rekreacji i turystyki.

Dzięki licznym wystawom, pokazom i zawodom, w których konie huculskie brały udział, z roku na rok rosła ich popularność w całej Polsce a nawet za granicą (Austria, Niemcy). Wraz ze wzrostem popularności rosły także ceny koni. Jak grzyby po deszczu zaczęły powstawać prywatne ośrodki hodowlane. Obecnie ceny hucułów przewyższają ceny średniej klasy "dużego" konia wierzchowego.

Koń Ardeński (Arden)

Rasa konia domowego, wyhodowana w II poł. XIX w. w Ardenach, paśmie górskim leżącym na pograniczu Francji, Belgii i Luksemburga. Wysokość w kłębie 155-165 cm, ciężar ciała ok. 700 kg. Umaszczenie gł. gniade, kasztanowate lub dereszowate. Głowa stosunkowo niewielka o prostym profilu, kończyny krótkie, mocne, głęboka klatka piersiowa. Pochodzą od ciężkich koni, hodowanych w Ardenach, które przypuszczalnie były jednymi z pierwszych koni zimnokrwistych. Cechują się niebywałą wytrzymałością, doskonałym wykorzystaniem paszy oraz pracowitością. Stanowią formę wyjściową szeregu polskich typów koni pogrubionych, m.in. koni sztumskich, sokólskich i łowickich.

Koń w encyklopedii

KOŃ DOMOWY - Equus caballus to zwierzę wierzchowe lub pociągowe, rzadziej juczne lub rzeźne z rodziny koniowatych; przodkami k.d. są koń Przewalskiego i tarpan; udomowiony w VIII-V tysiącleciu p.n.e. niezależnie od siebie w Europie i Azji; hodowla najwcześniej rozwinięta na terenach ob. Iranu i Turkiestanu, przez Azję Mniejszą dotarła do Grecji i Rzymu, a w IV w. n.e. - do Arabii; poszczególne rasy k.d. są mocno zróżnicowane fiz. i przeznaczeniem (wierzchowe, pociągowe, juczne itd.), generalnie wyróżnia się k. gorącokrwiste (lekkie, szlachetne), zimnokrwiste (ciężkie, np. fryzyjskie); wys. w kłębie 80-180 cm, ciężar 200-1000 kg; ciąża średnio 336 dni; żyją ok. 25 lat; użytkowanie 4-15 roku życia; najcenniejsze rasy: konie wierzchowe pełnej krwi arabskiej i angielskiej; światowe pogłowie koni wynosi ok. 62 mln sztuk (1999); najliczniejsze było w Chinach (10 mln), Brazylii (6,5 mln), Meksyku, USA, Argentynie, Etiopii, Mongolii; pogłowie k. w Polsce obliczano na 551 tys. sztuk ;w latach 90. nastąpił w Polsce znaczny spadek pogłowia, spowodowany zyskownym eksportem koni na mięso gł. do Włoch (ok. 86 tys. rocznie); warunki przewozu przedmiotem protestów organizacji ekologicznych.

Koń achał-tekiński

Cechy typowe: Bardzo szlachetny koń w budowie przypominającym charta, szczupłej budowie ciała, smukłej głowie, jedwabistej skąpej grzywie i włosach ogona. Wszystkie maści podstawowe z wyjątkiem srokatej, sierść o złotawym połysku. Często występuje tendencja do jeleniej szyi. Wysokość: 152 - 164 cm Warto wiedzieć: Nazwa tej rasy pochodzi od określenia używanego przez turkmeńskich nomadów-Tekke. Te konie są nadzwyczaj szybkie i wytrzymałe. Mają energiczne, lekkie chody. Bardzo cenione i hodowane także poza swą ojczyzną. Są uniewersalnymi, pełnymi temeperamentu koniami rekreacyjnymi i sportowymi. Wymagają jednak spokojnych, cierpliwych i doświadczonych jeźdźców i dobrych warunków utrzymania. Bardzo cienka skóra i jedwabista sierść nie chroni ich dostatecznie przed deszczem i zimnym wiatrem.