Hucuły

Zycie na stepach

2005-12-31T02:10:00.000+01:00

Najwazniejszy etap zmiany lasow na stepy i rowniny porosniete trawa sie stal 25 milionow lat temu. V tych czasach tez sie zaczal zmieniac Eohippus na dzisiejszego konia. Zwierze sie stalo szybsze, wieksze, jego zeby sie zaczely zmieniac a palce na nogach zrastaly az kon w koncu biegal tylko na jednym palcu zakonczonym mocnym kopytem.

Zycie w stepach ale nie bylo dla konia latwe. Na tych trawiastych rowninach konie nie zyly samotne, ale s innymi zwierzetami, ktorym bardzo kon smakowal. Konie nie mialy w sumie zdnej obrony. Staly sie szybsze, ale co bylo ich 60 km na godine, ktore osiagaly w porownaniu z kotami ktore czesto biegaly powyzej setki. Dla konia pozostalo tylko jedyne rozwiazanie - polaczyc sie. Wiecej oczy wiecej widzi, wiecej uszy wiecej slyszy. Wtedy sie rozpoczelo tworzenie stad.

Stado mialo wyrazne podzialy. Przywodca byl najmocniejszy samiec, pozniej tu byly trzy az cztery klacze z zrebakami do jednego roku i kilka mlodszych klaczy i ogierow. Rola ogiera bylo chronic swoja "rodzine" przed drapieznikami, innymi ogierami i starac sie o mlode. Jesli przywodca sie zestarzal albo oslabl, stado przejal inny samiec. W stadzie tez byla najstarsza i najbardziej doswiadczona klacz, ktora prowadzilo stado w ucieczce jesli dostala taka zachete od przywodcy. Na miejscu pozostawal tylko on i walczyl. Mlode konie opuszczaly stado w wieku okolo czterech lat. Musialy potem odejsc na step, gdzie tworzyly mlode grupy i oczekiwaly na okazje uzyskac wlasny harem.

Konie czy slonie

2005-12-16T00:20:00.000+01:00

Konie konmi, ale tu cos wyjatkowego na temat hodowli sloni u naszych poludniowych sasiadow. W latach 1933-1965 przeszlo praskim ZOO 5 sloni. Cztery slonie z Azji i jeden slon z Afryki. Od roku 1966 ZOO w Pradze uwitalo 9 sloni z tego bylo 5 z Azji i 4 z Afryki.
Troche wiecej na temat tych ciekawych zwierzatek po czesku polecam tutaj.
A kazdemu kto ma mozliwosc byc troche dluzej w Pradze polecam odwiedzic i miejscowy ogrod zoologiczny. Po wielkiej powodzi szybko sie postawil na nogi i dzisiaj pokazuje jeszcze wiecej ciekawych pawilonow dostosowanych jak to tylko mozliwe do wymagan roznych zwierzat.

Pelnej krwi angielskie konie

2005-09-25T02:58:00.000+02:00

Rasa konia domowego byla wyhodowana w Anglii, oficjalnie zostala uznana w 1793 r., w którym została wydana pierwsza księga stadna tej rasy (General Stud Book).Z informacji zawartych w księdze wynika, że do powstania tej rasy użyto łącznie 174 ogierów, w tym 89 pełnej krwi arabskiej oraz ok. 100 klaczy ze stajni królewskich, o nie ustalonej przynależności rasowej, przypuszczalnie jednak były wśród nich klacze zimnokrwiste. Największy wpływ na powstanie rasy miały 3 ogiery orientalne, uznane za jej protoplastów - Darley Arabian - koń arabski, Byerley Turk - koń turkmeński oraz Godolphin Barbkon berberyjski.

Kształtowanie rasy zapoczątkowano około połowy XVII w., w wyniku rozmaitych twórczych kojarzeń rodzimych kuców z końmi orientalnymi, fryzyjskimi i zimnokrwistymi. W sprzyjającym klimacie Wysp Brytyjskich zapewniającym długotrwały sezon pastwiskowy zaczęto uzyskiwać konie, które poddawane były stałym próbom szybkości na torach wyścigowych i selekcji pod kątem szybkości w galopie. Do dalszego rozpłodu używano głównie koni, które odniosły zwycięstwo w wyścigach. W rezultacie powstała rasa najszybszych na świecie koni, pokonujących dystans 1 km w niecałą minutę.

Angielskie konie pełnej krwi osiągają wysokość w kłębie 158-170 cm, odznaczają się długą szyją, długim, wysokim kłębem, długim zadem, ukośnie ustawionymi długimi łopatkami i długimi kończynami, posiadają szybką przemianę materii i duży temperament. Umaszczenie głównie gniade lub kasztanowate, siwe i kare rzadziej spotykane. Angielskie konie pełnej krwi używane są do poprawiania innych ras koni, przyczyniły się także do powstania szeregu nowych ras.

Ratunek hucułów

2005-04-08T13:30:00.000+02:00

W 1979 roku resort rolnictwa przyznał hucułom status ginącego reliktu przyrody i przyjął program ochronny tej rasy będącej - jak to określono - "dorobkiem kultury narodowej", który uchronił ją przed wymarciem.

Od połowy lat osiemdziesiątych hodowlą konia huculskiego zajmuje się Włodzimerz Kario. Postanowił on odejść od polityki "taniego hucuła". Na Zachodzie wraz z rozwojem rekreacyjnego wykorzystania koni pojawiła się moda na tzw. konie rodzinne (do jazdy dla dzieci, do małego zaprzęgu itp.). W. Kario wykreował nowy image konia huculskiego , jako polskiego konia rodzinnego nadającego się doskonale do rekreacji i turystyki.

Dzięki licznym wystawom, pokazom i zawodom, w których konie huculskie brały udział, z roku na rok rosła ich popularność w całej Polsce a nawet za granicą (Austria, Niemcy). Wraz ze wzrostem popularności rosły także ceny koni. Jak grzyby po deszczu zaczęły powstawać prywatne ośrodki hodowlane. Obecnie ceny hucułów przewyższają ceny średniej klasy "dużego" konia wierzchowego.

Koń Ardeński (Arden)

2005-03-21T08:42:00.000+01:00

Rasa konia domowego, wyhodowana w II poł. XIX w. w Ardenach, paśmie górskim leżącym na pograniczu Francji, Belgii i Luksemburga. Wysokość w kłębie 155-165 cm, ciężar ciała ok. 700 kg. Umaszczenie gł. gniade, kasztanowate lub dereszowate. Głowa stosunkowo niewielka o prostym profilu, kończyny krótkie, mocne, głęboka klatka piersiowa. Pochodzą od ciężkich koni, hodowanych w Ardenach, które przypuszczalnie były jednymi z pierwszych koni zimnokrwistych. Cechują się niebywałą wytrzymałością, doskonałym wykorzystaniem paszy oraz pracowitością. Stanowią formę wyjściową szeregu polskich typów koni pogrubionych, m.in. koni sztumskich, sokólskich i łowickich.

Koń w encyklopedii

2005-03-17T09:09:00.000+01:00

KOŃ DOMOWY - Equus caballus to zwierzę wierzchowe lub pociągowe, rzadziej juczne lub rzeźne z rodziny koniowatych; przodkami k.d. są koń Przewalskiego i tarpan; udomowiony w VIII-V tysiącleciu p.n.e. niezależnie od siebie w Europie i Azji; hodowla najwcześniej rozwinięta na terenach ob. Iranu i Turkiestanu, przez Azję Mniejszą dotarła do Grecji i Rzymu, a w IV w. n.e. - do Arabii; poszczególne rasy k.d. są mocno zróżnicowane fiz. i przeznaczeniem (wierzchowe, pociągowe, juczne itd.), generalnie wyróżnia się k. gorącokrwiste (lekkie, szlachetne), zimnokrwiste (ciężkie, np. fryzyjskie); wys. w kłębie 80-180 cm, ciężar 200-1000 kg; ciąża średnio 336 dni; żyją ok. 25 lat; użytkowanie 4-15 roku życia; najcenniejsze rasy: konie wierzchowe pełnej krwi arabskiej i angielskiej; światowe pogłowie koni wynosi ok. 62 mln sztuk (1999); najliczniejsze było w Chinach (10 mln), Brazylii (6,5 mln), Meksyku, USA, Argentynie, Etiopii, Mongolii; pogłowie k. w Polsce obliczano na 551 tys. sztuk ;w latach 90. nastąpił w Polsce znaczny spadek pogłowia, spowodowany zyskownym eksportem koni na mięso gł. do Włoch (ok. 86 tys. rocznie); warunki przewozu przedmiotem protestów organizacji ekologicznych.

Koń achał-tekiński

2005-03-01T12:27:00.000+01:00

Cechy typowe: Bardzo szlachetny koń w budowie przypominającym charta, szczupłej budowie ciała, smukłej głowie, jedwabistej skąpej grzywie i włosach ogona. Wszystkie maści podstawowe z wyjątkiem srokatej, sierść o złotawym połysku. Często występuje tendencja do jeleniej szyi. Wysokość: 152 - 164 cm Warto wiedzieć: Nazwa tej rasy pochodzi od określenia używanego przez turkmeńskich nomadów-Tekke. Te konie są nadzwyczaj szybkie i wytrzymałe. Mają energiczne, lekkie chody. Bardzo cenione i hodowane także poza swą ojczyzną. Są uniewersalnymi, pełnymi temeperamentu koniami rekreacyjnymi i sportowymi. Wymagają jednak spokojnych, cierpliwych i doświadczonych jeźdźców i dobrych warunków utrzymania. Bardzo cienka skóra i jedwabista sierść nie chroni ich dostatecznie przed deszczem i zimnym wiatrem.

Koń andaluzyjski

2005-02-04T09:01:00.000+01:00

Konie Andaluzyjskie są dosyć rzadko spotykane. Ich nazwa wzięła się od Hiszpańskiego regionu - Anndaluzji, gdzie wiele tych koni było hodowanych (i tak jest do dzisiaj). Konie Andaluzyjskie znane są ze swego piękna, mocy, dyspozycji i wspaniałych ruchów, pełnych gracji. Występują one najczęściej w konkursach ujeżdżenia i w konkursach westernowych. Są to dosyć niskie konie - osiągają maksymalną wysokość 152 cm. Charakterystyczną cechą zewnętrzną tych koni jest piękna, gęsta, powiewająca grzywa i ogon, długa i szczupła szyja, delikatnie wygięta w łuk. Są także bardzo pojętne i chętne do pracy.

Rasa koni Andaluzyjskich nie powstała sama z siebie. Był to "kaprys" hiszpańskiego króla, który kazał takiego konia wyhodować. Konie andaluzyjskie to jedna z najbardziej szlachetnych ras jakie istnieją. Dzięki temu, że przez wiele lat konie były selekcjonowane i hodowane jak najlepiej, możemy w naszych czasach oglądać takie piękne stworzenia, jakimi są konie andaluzyjskie.

W USA zarejestrowanych jest 4500 tys. takich koni. W przeszłości ilość tych koni w gospodarstwach była mocno ograniczona, z powodu ceny tych koni. Musiały one przechodzić kwarantannę, gdy były przewożone statkami. Także ich utrzymanie było bardzo drogie, nie mówiąc już o cenie, jaką trzeba było za nie zapłacić. Były, więc zarezerwowane wyłącznie dla ludzi bogatych. Ich wysokość waha się między 153 cm a 162 cm. Wszystkie maści.

Małe konie w polsce

2005-01-17T09:05:00.000+01:00

Koniki polskie charakteryzują się dużą siłą i wytrzymałością, odpornością na surowe warunki. Ze względu na łagodny charakter i temperament nadają się do nauki jazdy dla dzieci i młodzieży. W porównaniu do hucułów są nieco niższe (około 133 cm w kłębie) i osiągają gorsze wyniki w konkurencjach sportowych. Wielkość hodowli koników szacuje się na około 244 klaczy matek .

Fiordingi to prymitywna rasa koni pochodząca z Norwegii. Są one nadzwyczaj posłuszne i łagodne - stąd też ich przydatność do hipoterapii i nauki jazdy. Konie te natomiast nie nadają się do uprawiania sportu.

Kuce felińskie to nowa rasa tworzona przez prof. E. Sasimowskiego z AR w Lublinie. Celem tych prac jest wyhodowanie małego konia wierzchowo-zaprzęgowego na bazie krzyżówek kuców brytyjskich z konikiem polskim o dolewie czystej krwi arabskiej. W Rejestrze Koni Małych wymienia się 60 klaczy matek tej rasy.

Dartmoor

2004-12-18T20:48:00.000+01:00

WYSOKOŚĆ: 110- 125 cm
WYGLĄD: Mały, elegancki kuc o szlachetnej głowie. Występuje silnie umięśniona, wysoko osadzona szyja i mocny grzbiet. Umaszczenie najczęściej gniade lub gniade o płowy odcieniu, rzadziej kare. Niedopuszczalne jakiekolwiek odmiany.
KRAJ POCHODZENIA: Anglia
INNE: Kuce te pochodzą z wrzosowisk Dartmoor w zachodniej Angli, do dziś żyją tam dziko. Kuce tej rasy są uważane za wspaniałe dla dzieci.

Jeszcze kawały o koniach

2004-12-08T21:07:00.000+01:00

Chłop kupił konia i orał nim przez cały dzień. Po powrocie do domu zmęczony koń rozłożył się na łóżku.
Chłop zdziwił się:
- Coś takiego! Koń w łóżku!
- A co? Myślałeś, że po całym dniu harówki będę jeszcze pomagał twojej żonie w kuchni?

Dwie starsze panie udały się na tor wyścigowy.
W drugiej gonitwie zdecydowały się postawić na faworyta.
Typowany przez nie koń dobiegł na finisz jako ostatni.
- Może to i lepiej - pociesza się jedna z nich.
- No bo i pomyśl, co byśmy z tym zwierzęciem robiły, gdybyśmy go wygrały ?

Chłop jedzie furmanką, a obok biegnie pies.
Ponieważ koń idzie strasznie leniwie, chłop bije go batem.
- Jeszcze raz mnie uderzysz, to będziesz szedł piechotą ! - mówi koń.
- Pierwszy raz słyszę, żeby koń mówił ! - dziwi się chłop.
- Ja też ! - mówi pies.

Gdzieś daleko, na zakurzonej wiejskiej drodze spotyka się osioł z Ładą i pyta zdziwiony:
"A ty, co ty jesteś ?"
Odpowiada Łada : "Ja jestem samochód, a ty ?"
Na to osioł, trzęsąc się ze śmiechu : "A ja jestem koń !"

Kawały o koniach

2004-12-08T21:06:00.000+01:00

Chłop wrócił z rynku i mówi do żony:
- kupiłem jeszcze 10 ha pola
Żona: - Wiem
Chłop: - Skąd?
Stara - Bo koń się powiesił za stodołą.
Chłop rozmawia z chłopem:
-Mój koń to jest taki mądry!
-A dlaczego?
-Bo jak się go pytam: idziesz czy nie - to on albo idzie albo nie!!!

Jedzie furmanką węglarz z węglem. Droga prowadzi pod górę.
Wreszcie dojechał do wioski, zatrzymał się i woła:
- Luuudzieee węgiel wam przywiozłem!
Na to odwraca się koń i mówi:
- Tak, tak. Ty przywiozłeś...

Jedzie dyliżans przez prerię, zatrzymuje się co pół godziny, woźnica schodzi
z kozła i trzaska drzwiami mimo, że nikt nie wsiada i nie wysiada.
Po którymś razie pasażerowie w dyliżansie pytają go o powód takiego postępowania.
- A to widzicie, ze względu na konie. Jak się zatrzymamy i trzasnę drzwiami,
to konie myślą "O, ktoś wysiadł, będzie lżej" i szybciej idą dalej!
Jadą więc, woźnica co pół godziny zatrzymuje dyliżans i trzaska drzwiami,
aż za którymś razem jeden koń mówi o drugiego:
- Ja już dalej nie idę! Co chwila ktoś wsiada!

Kuc Walijski

2004-11-30T09:19:00.000+01:00

WYSOKOŚĆ: W swojej ojczyźnie kuce te nie mogą być wyższe niż 137 cm. W hodowli na kontynencie wysokość kuców może dochodzić do 148 cm.
WYGLĄD: Lekki, elegancki kuc wierzchowy. Szlachetna, pełna wyrazu głowa, dobrze osadzona szyja. Dopuszczalne są wszystkie rodzaje umaszczenia z wyjątkiem srokatego. Pochodzi z Wielkiej Brytanii.
Kuc walijski powstał wskutek krzyżowania walijskiego kuca górskiego z większymi kucami wierzchowymi.

Kuc Pottok

2004-11-30T09:13:00.001+01:00

Kuc górski średniej miary (115 - 147 cm) o delikatnych, suchych kończynach, bujnej grzywie i ze szczotkami pęcinowymi. Głowa często o wklęsłym profilu. Pochodzi z Francji.
Baskijska nazwa "Pottok" znaczy "mały koń". Kuce te żyją w górach w kraju Basków w południowo-zachodniej Francji.

Achałtekińskie konie

2004-11-18T18:55:00.000+01:00

Jedna z najstarszych ras konia domowego, wyhodowana ponad 4 tys. lat temu przez azjatyckie plemiona zamieszkujące Turkmenistan. Surowe warunki bytowania na obszarach pustynnych, o skąpej roślinności i niewielkiej ilości opadów, przyczyniły się do powstania rasy niezwykle wytrzymałej, odpornej na niekorzystne warunki środowiskowe, przyzwyczajonej do znacznych wahań temp. otoczenia. Achałtekińskie konie osiągają wysokość w kłębie ok. 154 cm, umaszczenie mają gł. gniade, kasztanowate, siwe lub kare. Szyja długa, tzw. jelenia, klatka piersiowa przeważnie płytka, brzuch podciągnięty, głowa o szlachetnej budowie i prostym profilu, ogon i grzywa rzadkie. Jako szybkie i wytrzymałe konie wierzchowe, stały się rasą wyjściową dla wielu ras koni ros., m.in. koni dońskich. Hodowla koni prowadzona jest obecnie głównie w Rosji, Turkmenistanie, Kazachstanie, Uzbekistanie i Kirgistanie (najważniejsze ośrodki hodowlane znajdują się w Machtum-Kuli, Lugowsku oraz w Tersku w pn. części Kaukazu).

Arabskie konie czystej krwi

2004-11-18T18:53:00.000+01:00

Jedna z najstarszych na świecie ras konia domowego wyhodowana ok. VIII w. p.n.e. wywodząca się z rejonu Półwyspu Arabskiego, na którym warunki naturalne oraz sposób użytkowania i prowadzenia selekcji przez koczownicze plemiona arabskie ukształtowały rasę o suchej konstytucji (tzn. o szybkiej przemianie materii, małych skłonnościach do osadzania się tłuszczu, lekkiej budowie i żywym temperamencie), wytrzymałą, odporną na niekorzystne warunki otoczenia, dobrze wykorzystującą paszę, o szlachetnej urodzie i płynnych ruchach.

Osiągają wysokość w kłębie 142-155 cm. Wyróżniane są trzy główne typy pokrojowe, wywodzące się od dawnych rodów koni arabskich: saklawi - umaszczenie przeważnie siwe, typ koni arabskich o wyjątkowo szlachetnej urodzie, harmonijnej i delikatnej budowie. Munighi - umaszczenie przeważnie kasztanowate, pochodzi z północnych terytoriów państw arabskich, cechuje się większą wysokoscia w kłębie od typowych koni arabskich, budową nieco zbliżony do angielskich koni pełnej krwi, używany głównie w gonitwach. Kuhailan - umaszczenie przeważnie gniade, typ wyrównany o bardziej masywnej, harmonijnej budowie, najbardziej ceniony obok saklawi, najczęściej spotykany w polskiej hodowli koni arabskich.

Rasy pochodzące od tarpana

2004-11-04T19:14:00.000+01:00

KONIK BOŚNIACKI
Jest to typowy wschodnioeuropejski koń użytkowy zbliżony typem do tarpana. Głowa:średniej wielkości, dość urodziwa. Jest to koń wytrzymały i silny. Wysokość w kłębie: 135-145 cm. Maść: gniada i bułana.
KOŃ HUCULSKI
Prymitywny, górski koń użytkowy pochodzący od tarpana. Głowa:urodziwa, sucha.
Hucuł jest siny, odporny, wytrzymały, spkojny, żywy, dzielny w pracy i ma łagodny charakter. Wysokość w kłębie: 135-145 cm. Maść: gniada, kara, myszata, kasztanowata, srokata z pręga grzbietową i pregowaniem na kończynach.
KONIK POLSKI
Jest to mały, silny, prymitywny koń pochodzacy od tarpana. Głowa:lekka, o prosty profilu. Konik ten mają małe wymagania paszowe, jest płodny i zdrowy, czasem wybujały temperament. Wysokość w kłębie: ok.135 cm.
Maść: wyłącznie myszata z pręgą grzbietową.
KOŃ WIACKI
Zblizony typem do tarpana pożyteczny, mały koń doskonały do zaprzęgu i pracy na roli. Głowa:szeroka o prostym profilu.
Wysokość w kłębie: ok.140 cm.
Maść: bułana, gniada i myszata z pręgą grzbietową.
KUC SORRAIA
Podobny z wyglady do tarpana. Głowa:szlachetna, garbonosa. Wysokość w kłebie: 140-150 cm, maść: bułana i myszata z pręgą grzbietowa i pręgowaniem na kończynach.

TARPAN

2004-11-04T19:11:00.000+01:00

(eguus caballus gmelini)
Jest wymarłym, dzikim konie. Był szybki, płochliwy i miał żywe usposobienie. Zamieszkiwał wschodnie obszary Rosjii i południową Ukrainę. Był wysoki na ok.135 cm w kłębie. Umaszczenie myszate z pręgą grzbietową i pęgowaniem kończyn. Wyginął głównie z poiwodów polowań (na niego) oraz tego że nie dał się osfajać i źłe czuł się w niewoli. Ostatecznie został wytępiony w drugiej połowie XIX w.

EXMOOR

2004-10-25T18:19:00.000+02:00

WYSOKOŚC: 120- 130 cm
WYGLĄD: Średnio ciężki kuc o harmonijnej budowie ciała i obfitym owłosieniu grzywy i ogona. Maść najczęściej gniada, ciemnogniada lub bułana.
KRAJ POCHODZENIA: Wielka Brytania
INNE: Kuce tej rasy jeszcze przed naszą erą żyły na wrzosowiskach południowo- zachodniej Anglii. Rasa ta kształtowała się w izolacji od innych ras.

Kuc Camargue

2004-10-20T22:38:00.000+02:00

WYSOKOŚĆ: 135- 145 cm
WYGLĄD: Koń o mocnej budowie ciała i sylwetce dającej się wpisać w kwadrat. Występuje wysoko osadzona szyja. Głowa duża o prostym profilu i małych uszach. U ogierów grzywa falująca, u klaczy gładka. Maść siwa.
KRAJ POCHODZENIA: Południowa Francja
INNE: Konie Camargue należą do najstarszych ras na świecie. Pochodzą z południa Francji gdzie żyją na wolności w stadach zwanych manadami. Są typowymi końmi Francuskich pasterzy. Świetnie nadają się do sportu jeździeckiego.

Fiording

2004-10-14T19:01:00.000+02:00

Zwany również koniem fiordskim.
Jest to krępy, silny koń o mocnych kończynach i szyi, wysokosci okolo 135- 145 cm, wyłącznie maści bułanej. Zazwyczaj Fiordningi mają charakterystycznie strzyżoną grzywę.
Pochodzi z zachodniej Norwegii, gdzie służy jako mocne konie zaprzegowe i pociągowe.

Kuc szetlandzki

2004-10-14T18:54:00.000+02:00

Equus caballusNajmniejsza forma hodowlana konia domowego. Wyhodowany na wyspach Szetlandzkich (Płn. Szkocja). Bardzo wytrzymały i odporny na trudne warunki atmosferyczne. Niegdyś hodowany głównie do pracy w kopalniach. Zadowala się nawet najgorszą paszą. Kuce szetlandzkie są bardzo spokojne i łagodne. Często hodowane przez osoby prywatne. Stanowią doskonałe towarzystwo dla dzieci. Ciąża trwa około roku i rodzi się jeden źrebak. Długowieczny żyje ponad 25 lat..

Końskie dowcipy cd.

2004-10-05T13:11:00.000+02:00

Siedzą dwie krowy na drutach wysokiego napięcia, i robią na drutach.
W pewnej chwili widzą przelatującego niedaleko konia. Jedna krowa do drugiej :
- Ty, co ten koń tu robi ? Coś z nim nie w porządku , czy co ?
- A, pewnie ma gniazdo w pobliżu.

Przyjechał rycerz do swojej kochanki na koniu, zostawił go pod oknem,
wdrapuje się na balkon i wchodzi do niej przez okno.
Myśli sobie: "Jak ktoś wejdzie to wyskoczę przez okno prosto na konia i odjadę".
Siedzi u kochanki już dwie godziny w pewnym momencie ktoś się zakrada do pokoju.
Rycerz wyskakuje przez okno na konia. Wtem drzwi się otwierają, wsuwa się końska głowa i mówi :
- Jak by ktoś pukał, a mój pan wyskoczy przez okno to jestem na dole

W hali o rozmiarach 20x60 m (Rozmiar czworoboku) można zorganizować zawody w ujeżdżeniu.
Sędziów należy w takim przypadku powiesić na banji.
Jest tylko jeden problem: mogą wpisywać 9-ki zamiast 6-tek i vice versa.

- Panie, czemu ten ogier taki drogi?
- A, bo z powodzeniem biegał na torach!
- O? Toż on strasznie musi bać się pociągów.

Zebrali się ludzie nad zwłokami podkuwacza i ktoś zapytał :
- Jakie były jego ostatnie słowa ?
- "Dobry konik, dobry konik"

Wraca rycerz z krucjaty.
Tam, wiadomo, same saracenki, grzech znaczy się, a tu patrzy i widzi u podnóży zamku szlachciankę jakąś, która siedzi sobie i coś haftuje.
No i rycerz kombinuje :
Przejadę obok niej galopem, a ona zawoła :
- Rycerzu, rycerzu, jak ty szybko jeździsz !
a on jej odpowie :
- Szybko, nie szybko, ale przelecieć waćpannę to bym przeleciał !
No i przegalopował obok, ale panienka nawet oczu znad robótki nie podniosła.
Kombinuje więc dalej :
- Przejdę obok stępem, a ona zawoła :
- Rycerzu, jak ty powoli jeździsz !
a on jej odpowie :
-Powoli, nie powoli, ale przelecieć waćpannę to bym przeleciał !
Tak więc przejechał obok niej stępem, ale ona nawet nie spojrzała.
Rycerz, zaprawiony w bojach na śmierć i życie, oczywiście nie poddał się i kombinował dalej :
- Już wiem. Przemaluje konia na zielono, a kiedy będę przejeżdżał, ona zawoła :
-Rycerzu, jakiego ty masz zielonego konia !
a on odpowie :
- Zielonego, nie zielonego, ale przelecieć waćpannę, to bym przeleciał !
Przemalował więc konia na zielono, przejeżdża obok panienki, a ona woła :
-Hej, rycerzu, ale byś mnie przeleciał, co ?
-Przeleciał, jak przeleciał, ale konia to mam zielonego !

Siedzą dwie krowy w kinie i chrupią słone paluszki.
Nagle z następnego rzędu odzywa się koń:
- Przepraszam panie, czy mogłyby panie chrupać nieco ciszej?
- Ty! Patrz, koń w kinie!
- I mówi! - parskają śmiechem krowy.

- Panie doktorze, mój mąż twierdzi, że jest koniem.
Zgodziłam się, żeby podkuł sobie buty, ale wczoraj zaczął jeść siano!
- Konieczne jest leczenie. Niestety, będzie ono bardzo kosztowne.
- Nie szkodzi, mąż wygrał ostatnio trzy gonitwy.

Wyścigi konne. Wszystkie konie startują, tylko jeden cały czas pozostaje w miejscu.
Dżokej flegmatycznie ściska go łydkami, mówiąc:
- Wioooooooooo . Kobyła powoli rusza wyciągniętym stępem.
Wszyscy dawno już na mecie, a dżokej przyjeżdża po godzinie
i ocierając pot z czoła krzyczy:
- Prrrrrrrrrrrrrrrrr, Szszszszalooooooooooona

Latający kucyk - Końliber
Zgromadzenie koni - Końgres
Pokarm koni - Koniczyna
Ulubiony instrument wierzchowców - Końtrabas
Stolica koni pociągowych - Wioszyngton
Sprzeciw konia pociągowego - Liberum Vioto
Koński agent- Końfident
Koń sprawdzający bilety - Końtrorel
Wielka firma konia - Końcern
Występ konia - Końcert
Koński ptak - Końdor
Odzież konia - Końfekcja
Koński alkohol - Koniak
Wujek konia - końwuj
Przysmak konia - końfitury
Umowa konia z Kościołem - końkordat
Spotkanie z koniem - końfrontacja
Prawo konia - koństytucja
Koński turniej - końkurs
Samolot konia - końcorde
Kiepski weterynarz koński - koniował
Jak sie nazywa koń wynalazca? - koństruktor
Namiot dla konia - końdom

- Dlaczego koń rusza gdy woźnica cmoka?
- Bo się boi żeby nikt go po tyłku nie całował

Kto biega za koniem? - Zakonnik i zakonnica!

Dlaczego koń macha ogonem?
Bo ogon nie zamacha koniem!

Dlaczego sołtys ma okrągłe pole?
Bo ma konia z cyrku!!!

Grecy zrobili Trojan w konia.

Idzie sobie facet, patrzy, podkowa. Ogląda się za siebie a tam koń.

Jaka jest różnica między koniem i koniakiem ?
- Taka sama jak między rumem i rumakiem.

Ile koń ma nóg?
Osiem:
- dwie przednie
- dwie tylne
- dwie lewe
- i dwie prawe

Końskie dowcipy

2004-10-05T13:07:00.000+02:00

Podczas lekcji spłoszony koń poniósł młodego jeźdźca.
- Dokąd tak pędzisz? - krzyczy za nim kolega.
- Nie wiem... Zapytaj koniaaaaaaaa...

Do młodego jeźdźca podchodzi instruktor.
- I jak się jeździ?- Wspaniale. Koń jest bardzo dobrze wychowany.
Zatrzymuje się przed każdą przeszkodą, żebym mógł ją pokonać pierwszy.

Rozmawia dwóch dżokejów:
- Miałem wczoraj próbne zdjęcia.
- I jak poszło?
- Koń dostał angaż.

Po wyścigu zdenerwowany trener krzyczy na dżokeja:
- Przecież na ostatniej prostej mogłeś pobiec szybciej!!!
- Pewnie , że mogłem , ale szkoda mi było konia zostawiać.

Na targu prowadzona jest sprzedaż koni. Przy jednym z nich stoi zainteresowany klient i mówi do właściciela :
- Ten koń jest ślepy
- Ależ skąd - odpowiada właściciel - Proszę się na nim przejechać.
Klient wsiada na konia i gna na nim do przodu widzi przed sobą ścianę i nagle w nią uderza.
Poturbowany idzie do właściciela i mówi:
- A nie mówiłem, że ten koń jest ślepy?
A na to właściciel - Ślepy, ślepy ale jaki odważny...

Rozmawiają dwa ślepe konie:
- Może weźmiemy udział w Wielkiej Pardubickiej?
- Nie widzę przeszkód!!

Wchodzi koń do pubu, zamawia sobie piwo.
-Należy się 15 złotych - Informuje barman.
Koń płaci i sączy sobie powoli przy ladzie.
- Nieczęsto widujemy tu konie - zagaduje zaciekawiony barman.
- Nic dziwnego. 15 złotych za piwo ?!

Wpada koń do baru, siada na jednym z wysokich stołków i mówi:
- Barman !!! Małe jasne proszę !!
Barman podał mu piwo, koń wypił, zapłacił i poszedł.
Podchmielony facet ze stołka obok zbliża głowę do barmana i mówi pół-szeptem :
- Dziwne, nie....?
A barman:
- Dziwne..... zawsze pił duże jasne.....

Powody, dla których kobyła lepsza jest od kobiety :
kobyły są piękne i szybkie
kobyła nie gniewa się, gdy jeździ się na innych kobyłach
kobyle nie trzeba kupować futra
kobyle wystarczy marchewka
zachowanie kobyły można przewidzieć
na kobyle można jeździć codziennie
na kobyle można podróżować
na kobyle można startować w zawodach
kobyłę można kupić
kobyła grzecznie czeka, gdy nie ma się dla niej czasu
kobyłę można pogłaskać po nosie
kobyłę można złapać za grzywę
na wygląd kobyły ma się wpływ
kobyłę zawsze jest w co poklepać
kobyła nie zrzędzi
kobyła ma aż cztery piękne nogi
wydatki na kobyłę można zaplanować
kobyła sama zajmuje się swoim dzieckiem
dziecko kobyły można sprzedać
kobyłę można sprzedać

Złapał leśniczy kłusownika i pyta :
- Co Pan tu robi ?
- Kłusuję !
I pokłusował dalej.

Jedzie sobie furmanką gospodarz, zatrzymuje go znajomy
- Panie gospodarzu - pyta się znajomy
- co wy tam wieziecie pod tą plandeką
- Siano - szepcze gospodarz
- A dlaczego mówicie tak szeptem -dziwi się znajomy
A gospodarz na to :
- żeby koń nie usłyszał ...

Siedzą dwa konie na wierzbie i dyskutują. Nagle na wierzbę ładuje się krowa. Gdzie leziesz? ty głupia krowo - mówią konie. Chcę zjeść sobie gruszki na wierzbie -odpowiada krowa. Ty głupia krowo nie wiesz, że na wierzbie nie rosną gruszki - mówią konie. Wiem, mam gruszki ze sobą.

Spotykają się dwaj znajomi, jeden często gra na wyścigach, jeden z nich wygląda niewyraźnie.
-Stało się coś ?-pyta drugi
-Nie, nic...
-No, mnie możesz powiedzieć !
-A, wiesz, na wyścigach wczoraj byłem...
-I co ?
-No nic, poszedłem do dżokejów, posłuchać, wtedy wiadomo, na jakiego konia stawiać...
-No i?
-No i idę, but mi się rozwiązał, schylam się, aż tu nagle czuję - ktoś mi siodło na plecy zakłada i zapina popręg!
-I co ?
-Byłem trzeci...

Szkot kupuje konia
- Dobry...tani...tylko za krótki...
- Jak to za krótki? - pyta sprzedawca
- Wie pan, nas w rodzinie jest pięcioro.

Raz jeszcze o dzielności. I nie tylko...

2004-09-20T13:43:00.000+02:00

Dla hucułów nie ma terenu nie do pokonania - wchodzą zwykle chętnie na bardzo nawet nachylone zbocza. Są przy tym bardzo zrównoważone i prawie w ogóle nie ponoszą, co jest niewątpliwą zaletą z punktu widzenia początkującego jeźdźca, czy dziecka niepełnosprawnego. Te wszystkie zalety powodują, że od dawna konie te są wykorzystywane do wycieczek górskich. Świadczy o tym, między innymi, zamieszczony w Pamiętnikach TT (1786) opis wycieczki nanajwyższą górę Karpat Wschodnich - Howerlę (2051 m n.p.m.), na której owe konie sprawdziły się znakomicie. Konie te hodowane są systemem tabunowym, czyli przez cały rok przebywają w stadzie na pastwisku. Dzięki temu mająbardzo silnie rozwinięty instynkt stadny, który jest bardzo korzystną cechą przy prowadzeniu rajdów konnych. Jednocześnie chów tabunowy nie powoduje zdziczenia koni, gdyż rasa ta bardzo się przywiązuje do człowieka. Nawet po długim okresie samotnego pobytu na pastwisku konie te łatwo pozwalają do siebie podejść i poznają swojego opiekuna. Oczywiście niebagatelne znaczenie w kontaktach z ludźmi mają wrodzone tej rasie ciekawość i łakomstwo.

O historii hucuła

2004-09-20T13:36:00.000+02:00

Nie wszyscy pewnie zdają sobie sprawę, że koń huculski to jedna z najstarszych ras hodowlanych w Polsce. Powstawała w dorzeczu Prutu i Czeremoszu, skąd rozprzestrzeniła się na całe Karpaty. Surowe warunki bytowania i prymitywne metody hodowli wytworzyły rasy koni niedużych, ale twardych i niewybrednych, odpornych na choroby i trudy życia. Stały kontakt z człowiekiem sprawił jednak, że hucuły to konie łagodne, przyjacielskie, a wręcz towarzyskie. W krainie "gdzie droga i strumienie to jedno" stanowiły często jedyny środek transportu. Objuczone 100-120 kilogramami ładunku spokojnie przemierzały karpackie grzbiety, strome błotniste ścieżki, rwące potoki i chybotliwe kładki. Ich zaradność przetrwała w genach do dziś - wejdą praktycznie wszędzie, potrafią znaleźć sposób na pokonanie każdej przeszkody począwszy od... ogrodzenia pastwiska, poprzez wiatrołomy na ścieżce, aż po taternicze podejście na Lackową.
Wrodzony spokoj i doskonałe zrównoważenie, jakie wykazują w górach sprawiły, że mogą ich dosiadać nawet początkujący adepci sztuki jeździeckiej. Znane są także ze swej inteligencji - niemal legendarne jest już badanie kopytem kładki na potoku czy umiejętność przetrwania śnieżycy i gradobicia.
Wszystko to sprawia, że koń huculski stał się niezastąpionym towarzyszem górskich wędrówek dla tych, którzy nie lubią nosić ciężkich plecaków, a szukają bliskiego kontaktu z dziką przyrodą Beskidu Niskiego.
Nieco inaczej wyglądała sytuacja na terenach górskich. W Karpatach trudne warunki i brak dróg od wieków wymuszały wykorzystanie konia jako najpewniejszego środka transportu. Oczywiście do tego celu najlepiej nadawały się nieduże, zwinne hucuły, które z wrodzonym sobie spokojem dźwigały na grzbietach zarówno samych poszukiwaczy przygód, jak i cały ich ekwipunek.
Nic więc dziwnego, że w zachowanych pamiętnikach i notatkach z XIX w. (a także wcześniejszych) autorzy opisują fakt wykorzystania koni podczas wypraw jako coś zupełnie normalnego w tych stronach. Wraz z podróżnikami hucuły zdobywały najwyższe szczyty, pomagały wytyczyć szlaki i odkrywać nowe fascynujące miejsca.
Koń huculski wywodzący się z Karpat Wschodniich jest koniem górskim zaliczanym do grupy tzw. ras prymitywnych. Pierwsze wzmianki o tej rasie pochodzą z 1603 r., jednakże ich hodowlą zajęto się dopiero w połowie XIX w. w ówczesnej monarchii austro-węgierskej. Po rozpadzie monarchii powstały trzy ośrodki hodowli - w Rumunii, Polsce i Czechosłowacji, przy czym obecnie wiodącą rolę odgrywa ośrodek polski. Dzięki surowym warunkom klimatu i wychowu małe koniki huculskie charakteryzują się żelaznym zdrowiem i doskonale dają sobie radę w trudnych górskich warunkach. Były wykorzystywane jako konie juczne w górach oraz do drobnych prac polowych. Jednakże intensyfikacja rolnictwa i napływ dużych koni zimnokrwistych spowodowały spadek wykorzystania tej rasy w rolnictwie. Hucuły, wówczas zupełnie nieznane poza regionem, były sprzedawane po cenie rzeźnej okolicznym rolnikom. W wyniku braku zapotrzebowania na tą rasę dalsze istnienie i rozwój hodowli stanęły pod znakiem zapytania.

Troche danych encyklopedycznych

2004-09-14T11:08:00.000+02:00

Wyhodowana na Huculszczyźnie w Karpatach Wschodnich prymitywna rasa małych koni, użytkowanych głównie w jukach i zaprzęgu. Prawdopodobnie pochodzą od koni azjatyckich z domieszką krwi koni wołoskich, tureckich, węgierskich, polskich. Odporne i wytrzymałe, dobrze poruszają się w górach. Krępe, wysokość 128-140 cm, waga 350-450 kg, maść myszata, srokata, gniada. Hodowla na Ukrainie, w Słowacji, Rumunii i płd.-wsch. Polsce.

Dzielność i odwaga

2004-09-14T10:30:00.000+02:00

Imponująca jest pewność i odwaga hucułów. Rzadko się płoszą, nie boją się nieznanego terenu. Pamiętam, stałem kiedyś na skraju olbrzymiej łąki, zasypanej do pasa śniegiem. Staliśmy razem - ja i mój koń. Hucuł. Łaka jak to łąka, nie koszona od lat, z pojedyńczymi kępami suchych chwastów i dzikimi głogami wystającymi spod śniegu. Dwie łydki i konik spokojnym galopem poszedł w śnieg siegający mu po brzuch. Bez boczenia się, płoszenia, radośnie.
Torfowisko w puszczy. Jaskrawo zielony dywan z trawy, olchy i brzozy wystające wysoko nad powierzchnię terenu. I koń, który pomimo zapadania się przy każdym kroku po kolana idzie naprzód. Nie płoszy się, nie denerwuje, nie zastanawia.
Takie właśnie są hucuły.

Małe, dziarskie koniki

2004-09-07T21:57:00.000+02:00

Mówią o hucułach, że są one końmi prymitywnymi. I w sensie rasy oraz jej poziomu rozwoju to prawda. Jednak prymitywny wcale nie oznacza gorszy. Prymitywny oznacza prosty.
A w prostocie zawarte jest niesamowite piękno.
Jeżeli spojrzeć na konia huculskiego jak na osobne elementy, ocena nie wypadnie wcale zachęcająco. Pękaty brzuch, krótkie nogi. Duży zad, krótka szyja, nieproporcjonalnie duża głowa. Ale jeżeli połączyć to wszytko w całość i dodać do tego imponujące grzywy i ogony, to wychodzi nam przepiekne w swej prostocie i pierwotności stworzenie.
Może nie od razu, nie za pierwszym razem. Sam pamietam swoje zdziwienie i lekko kpiący, lekko pobłażliwy uśmiech. To coś jest koniem?
Ale to coś jest koniem. Koniem doskonałym. O wspaniałym charakterze, niesamowitej wytrzymałości, olbrzymim uroku i pięknie. Naprawdę.